Parece botado do mar de Niñóns

Gabriel Varela é xa un vello coñecido do Ponte na Fala. Colaborador desde o principio na procura de informantes, el mesmo é un apaixonado da tradición oral e da historia da súa contorna. Temos que agradecerlle que nos propiciase o contacto con outros informantes e que achegase ao proxecto gravacións que el mesmo tiña realizado, como A flor do Alilaicontada por Concepción Varela. Porén, non o demos convencido aínda para recoller a súa propia voz. Todo o máis, conseguimos que nos dese permiso para divulgar algún texto da súa autoría, baseados ou que utilizan case sempre algún elemento de tradición oral.

Para esas reelaboracións, Gabriel usa principalmente historias que de neno lle oía contar a seu bisavó Ramón, por quen logo se decata un de que continúa a sentir absoluta devoción. Del  herdou moitas historias e probablemente tamén o gusto polo propio feito de narrar.  A seguinte anécdota pode dar fe de ata que punto Ramón lle daba importancia ao contar:

Un día, mentres Ramón contaba unha historia, Gabriel protestou porque aquela xa lla oíra máis veces. Ramón ignorouno, e seguiu, e seguiu, e cando rematou, preguntoulle ao rapaz se de verdade xa lle contara aquel conto, ao que Gabriel tivo que responder que non, que desta vez era máis longo. Entón o bisavó explicoulle:

“As historias son coma os cartos, se tes unha peseta, e lle xuntas outra, e logo outra e outra máis, xa non tes unha peseta, que tes un peso”.

En fin, opinións á parte sobre a importancia do tamaño nunha historia, no hai dúbida de que lle quedou unha xeitosa explicación.

O Petón da Vella, na praia de Niñóns

Con Gabriel estivemos o pasado mércores percorrendo a contorna do castro de Niñóns, coa igrexa parroquial aos seus pés e a carón os veciños Casales, onde se observa perfectamente como os valados das leiras aproveitaron partes das construcións que formaban o primitivo Niñóns. Á verdade é que estamos ante unha zona excepcional, por beleza e historia, rematando coa preciosa praia alí á beira. Por certo, e desculpade a leria, pero resulta ben interesante descubrir como deste primitivo poboamento de Niñóns (falamos dos Casales, non do castro) aínda queda memoria na tradición oral. Gabriel dinos que se conta a historia da última persoa que vivira alí, unha señora que ao parecer tivera pousada e estivera involucrada, como encubridora, nun  crime. Como vedes, materia a esgalla para fabular.

Para coñecerdes mellor o lugar, botádelle un ollo a este texto, da autoría de Gabriel, falando acerca da habitante máis lonxeva da praia de Niñóns: O Petón da Vella

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s