Mentres haxa quen o conte

A primeira infancia de Rosita transcorreu na década dos corenta do pasado século. Así dito soa a algo distante, pero esa distancia esmorece por obra e graza da palabra chea de vida.

Rosita no salón da súa casa, onde antes estivo a taberna

Rosita no salón da súa casa, onde antes estivo a taberna

Son os primeiros anos da posguerra e a nena críase no porto de Corme, nunha casa con taberna e almacén de subministros que abastece as numerosas embarcacións que daquela recalan na vila. O mar é aínda a principal vía de comunicación, o medio a través do cal se produce a maior parte da actividade comercial, e iso, unido á abondosa pesca, fai de Corme un lugar vivo onde tripulacións de toda a costa galega se cruzan coas doutras moitas nacionalidades europeas.

Ás noites, a nena Rosa érguese do seu leito, no sobrado sobre a taberna, e cauta achégase ate as escaleiras para escoitar mellor as coplas que entre vaso e vaso os mariñeiros botan nas súas horas de lecer. Estas coplas, canda os contos que cada noite lle contaba seu pai ao ila deitar, son a primeira memoria que garda Rosita diso que chamamos tradición oral. Pero mellor deixemos que nolo conte ela.

Rosita é a primeira informante do Pontenafala que verbaliza algo do que sospeitabamos en moitos outros casos. Cando lle preguntamos polo significado que ten hoxe para ela seguir transmitindo esas historias e cancións, respóndenos que, dalgún xeito, mentres ela as siga contando e cantando, as persoas que llas transmitiron seguirán estando vivas.

Frecuentemente, ao lermos ou asistirmos a conferencias acerca da literatura de tradición oral, vemos como se nos fala das diferentes funcións que esta desempeñaba na sociedade tradicional de reigame rural, labrega e mariñeira: a cohesión social, a trasmisión de normas de comportamento, o control relixioso, etc. Quizais sexa que xa non estamos nesa sociedade, que xa non todo o mundo canta, senón só uns, mellor dito, unhas poucas, pero un dos aspectos que a nós máis vivamente nos está a atraer é o interesantísimo perfil individual, case íntimo ás veces, que as persoas realizan de si mesmas a través da súa relación coas narracións e a poesía populares.

Unha opinión sobre “Mentres haxa quen o conte

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s