O tío Picamillo

Limiñoa, Xornes, A Trabe, Tella… pouco a pouco imos facendo etapas e engadindo parroquias e lugares a esta exposición colectiva sobre  as artes de cantar e contar do pobo de Ponteceso. O pasado domingo chegamos por fin a Corme, e fixémolo coa colaboración da xente da Coral Polifónica Brisas do Mar; gracias a eles puidemos poñernos en contacto con Genoveva e a súa filla Mari.

Genoveva no salón da súa casa, onde estivemos gravando.

Genoveva agardábanos cun caderno cheo de coplas, contos e adiviñas. Díxonos que  as fora anotando desde uns días antes, cando por teléfono estableceramos a cita. Así estaba certa de poder contarnos todo aquilo do que se fora acordando, sen deixar nada atrás. Por desgraza para ela aínda lle queda ben que aturarnos. De feito, o domingo apenas gravamos un par de cousas porque o tempo pasounos falando doutros asuntos. Do seu libro, por exemplo. Si, Genoveva escribe, poemas, concretamente. Tampouco é nada novo… un poema seu sobre o desastre do Prestige foi utilizado nos centros escolares e algún outro requirínronllo para recitar en actos institucionais. Así e todo non atopou de momento a ocasión para poder publicar.

Como falabamos no artigo anterior, as conversas delongadas que envolven normalmente as sesións de gravación serven para nos achegar á experiencia vital da persoa que xenerosamente nos está a entregar o seu saber. E sempre, sempre, o que nos atopamos son persoas verdadeiramente apaixonadas. Ás veces cóntannos historias das que, co seu permiso, nos permitimos falar aquí, simplemente porque cremos que pagan a pena.

No caso de Genoveva o que temos é un triste testemuño dunha sociedade inxusta moitas veces, e especialmente para coa muller. Ela contounos que a súa gran paixón de sempre fora a música, e que a pesar de formar parte dunha familia na que cinco dos seus irmáns eran músicos, a ela foille prohibido só polo feito de ser muller. Deixouno dito do seguinte xeito no seu poema “Homenaxe aos músicos de Froxán”:

Froxán querido Froxán/foches lugar criador/onde baixan os romeiros/de músicos foches a flor […] Son irmán de cinco músicos/que non os podo escancer/que por eu ser muller/música non puiden ser

Afortunadamente para nós esa desagradable experiencia non frustrou o gusto pola palabra e a melodía en Genoveva, así que hoxe, aos seus oitenta e cinco anos, aínda está en disposición de nos amosar o que escribe e de nos transmitir aquilo que a súa memoria foi gardando. Aquí vos deixamos unha primeira mostra

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s